Søndagsløbetur med Eus.

Tidligt i morges tog Eus og jeg en løbetur i de område hvor jeg plejer at løbe med løbeklubben. Den er selvfølgelig lukket, men vi har dat stadig lov til at gå ud. Så længe det varer. Vi var derude klokken 9, ca 10.30 kørte vir hjem igen. Da begyndte reste af Holland at snige sig ud mod kysten.

Det var dejligt at løbe og godt at se Eus. Det var længe siden. Lige nu arbejder hun på højtryk hos Dirk .

Ugen der gik

I morges stod jeg op til dejlig sol og blå himmel, klokken 7. Men det var iskoldt udenfor pga hård vind fra øst. Jeg kunne nemt ha haft hue og handsker på da jeg gik ud me Mia, men det havde jeg ikke.

Ud over det var det så dejligt at gå ud til.. dejligt at se nogle lang tydelige skygger.

Dejlig slank skygge

Ugen der gik var godt nog noget af en uge.. hold op. Jeg ved ikke om jeg nogen sinde har oplevet nog som har haft så meget impact på alting og alle. Det begyndte med mit arbejde. Ugen før var vi delt op i to grupper; A og B. Meningen var at hvis der var en kollega som skulle bleve syg så skulle alle A’er blive på kontor og alle B’er skulle fra da af arbejde hjemme. Det testede vi så torsdag i den uge. Men torsdag var der pressemøde fra regeringen om aften hvori folk blev opfordret til at arbejde sa meget som muligt derhjemme. Dermed begyndte vorea A-B system allerede om fredagen. Det var den fredag jeg skulle ha været til Danmark, så jeg havde fri. Fra da af gik det stærkt. Søndag aften var der igen pressenmøde og heri blev fortalt at skoler, restauranter, klubber skulle lukkes fra maandag og at man virkelig gerne så at folk arbejdede så meget muligt derhjemme. Så fra i mandags arbejder vi allesammen hjemme, både A og B.

Det er noget af en omvæltning. Helt anderledes kommunicere selvfølgelig. Alt tager længere tid og vores netværker (forbindelser til kontor via internet) har det hårdt. Dog blev de meget hurtigt forbedret. Så vi begyndte at vænne os lidt til det. Vi holder et par møder om dagen i små grupper igennem en slags face-time. Det er jo hyggeligt. Så på en måde er det je også lidt sjovt. Eller man prøver i hvert fald at gøre det lidt sjovt.

Fredag aften talte kongen på vores fjernsyn… det var en god tale.

Men heldigvis blev det også lidt mere forår sidste uge. Der er lige pludselig rigtig mange knopper på træerne og det hele virker noget grønnere end for bare en lille uge siden.

En godt ting ved at være hjemme hver dag er jo at jeg i hver frokostpause kan gå tur med hende her, så vi hygger os. Det bliver nog hårdt for hende, når jeg skal ud af døren igen.

I løbet af sidste uge er de heldigvis kommet lang med fortovet i gaden. Jeg glæder mig godt nog til at de bliver færdige. Det har stået på i 4 uger nu. Jeg håber lidt at de afrunder i den her uge. Og ja.. det er Mia langt derhenne af fortovet… der var lige en kat hun skulle se til

Så sådan er det her nu. Vi tager vist een uge af gangen, måske een dag endda. Jeg er spændt på om der skal være pressemøde søndag igen.

Dem jeg kender 1

Her mor.. del 1 af et lille galleri med dem jeg nog snakker mest om:

Det her er Barbara og Pan. Barbara er hende som passer Mia hver onsdag og torsdag og hun har været min løbetræner. Pan er Mias aller aller bedste ven. Nok fordi han har været i hendes liv lige siden hun kom hos mig pg han er bare så sej, han er nemlig ikke bange for noget eller nogen, men er dog den rareste hund vi kender. Billedet er fra nogle år tilbage. Nu har Barbara en hund mere… nemlig lille Macu, som nok er Mias aller aller bedste veninde. Barbara bor sammen med sin søster Karen (på billede nr 2)

Tryk på play! Pragtfuld efterårs eftermiddag med en hel nyslået græsplæne for os selv.

Boost

Hoe fijn is het om na een poos niet zo heel veel de deur uit te zijn geweest (behalve Mia uit te laten), zich weer een avond tussen de hardloop-vriendinnen te bevinden. De een loopt wat harder, langer, beter, regelmatiger dan de ander.. waarbij ikzelf onderaan bungelt, maar dat doet er eigelijk gewoon helemaal niet toe. Zo fijn te praten met iemand die haar dromen waar maakt.. iemand die er weer bovenop krabbelt en hoe.. iemand die met vakantie gaat,  iemand die met vakantie is geweest.. en iemand die je met de auto naar huis brengt. Ben een behoorlijke huismus op het moment.. maar wat kan zo’n avond als een echte boost voelen.

Feestje

IMG_1048

 

Ik wist waar ik aan begonnen was… althans.. wist ik dat wel? Ik wist dat Mia moeilijk alleen kon zijn, maar ik was meer dan bereid om het voor elkaar te krijgen dat ik op een dag het huis voor een aantal uren kon verlaten zonder dat mijn huis werd gesloopt en dan ook nog steeds in goede harmonie met mijn buren leven. Het valt niet mee. En het valt ook niet mee tegen mensen te moeten zeggen dat je niet zomaar weg kunt… omdat je een hond hebt. Heb me meer dan eens schuldig gevoeld. Ik kan voor mezelf wel uitleggen dat ik deze keuze heb gemaakt.. maar voor anderen is dat lastiger. Daarbij wordt je wereld gewoon ook even wat kleiner. Alle lof aan Mia.. ze gaat overal mee naar toe en is nooit lastig, maar even naar verjaardag, shopping o.i.d., dat gaat dus niet zomaar. Ik heb wel wat oppas achter de hand, maar daar wil je niet al te vaak ‘misbruik’ van maken. De oppas waar ik wel misbruik van maak, betaal ik voor, dus die is ook niet onuitputtelijk.

Snel bleek Mia ook echt besloten te hebben dat wij onafscheidelijk zouden zijn. Geen enkele reden om gescheiden de deur uit te gaan. Sterker nog.. in het begin geen enkele reden om gescheiden naar de wc te gaan.. of naar de keuken of waar dan ook naar toe. Wij zouden, als het aan haar lag, gewoon lekker samen zijn. En ja.. ik ben graag samen met haar, heel graag zelfs, maar ik ben ook wel voor een bepaalde mate van zelfstandigheid.

In de laatste maanden van 2015 leek het niet echt op te schieten. We bereikten een half uur.. maar het was in half uur in onrust en met gejank. Ik kon dus net aan boodschappen halen, maar als ik bij thuiskomst het opgenomen filmpje terugkeek was ik zwaar teleurgesteld toen ik merkte dat ze veel het gejankt.. als een wolf. Niet zo fijn voor mijn buren dus. De kerst naderde en de tijd ervoor was een beetje onrustig, mede door mijn onrust over de reis (lees: Mia d’r reis), maar ook omdat ik haar best vaak bij iemand anders achter liet. Ik wilde haar dus ook niet te vaak alleen laten. Dag training.. begon bijna aan het idee te wennen, dat we echt onafscheidelijk zouden moeten zijn.

In de loop van de kerst kwam ik in gesprek met een Deense blogster, die ik al langer volg. Zij heeft, bleek, in dezelfde situatie gezeten. Tijdens haar werkeloosheid is haar hondje zo gewend geraakt aan dat ze thuis is, dat hij niet meer alleen wilde zijn.,, tot haar frustratie en verdriet. Ik wist helemaal niet dat dat speelde, tot dat ze op een dag een blog plaatste waarin ze een klein feestje vierde omdat ze Dexter nu bijna zover had dat hij een dag alleen kon zijn.. ook wel handig, want de schrijfster had inmiddels een nieuwe baan. Het stukje wat ze over het gevecht schreef sprak me zo aan… echt een lotgenoot. Iemand die tegen diezelfde problemen aan liep en die het ook moeilijk vond het aan de buitenwereld uit te leggen.  Zo dus, ontstond er een beetje contact en kreeg ik weer moed. Zij had gebruik gemaakt van Zylkene, een kalmerende middel. Homeopathisch en niet schadelijk. En ze heeft hier en daar wel wat tips voor me. Maar het aller belangrijkste.. ze gaf me hoop dat het kon.

Daarnaast kreeg ik contact met de eigenaar van de zus van Mia. Zij had ook dezelfde problemen, maar kon inmiddels 2.5 uur van huis. Ook daar put ik hoop uit en ook van haar kreeg ik fijne tips.

EN NU VIEREN WIJ ONS EERSTE FEESTJE. GISTER IS MIA 1 UR ALLEEN GEWEEST. ZONDER GEJANK en ik verdenk haar er zelfs van dat ze heel even heeft liggen slapen. En een uur is niet veel, ik weet het, maar het is zo een punt waar we voor hebben gevochten en als 1 uur kan.. kan binnenkort 2 uur ook. Daar ben ik van overtuigd. Dus we gaan stug door.. met behulp van Zylkene, speeltjes,  een aangeschafte camera zodat ik haar buiten de deur kan volgen (nix recht op privacy hier) en mijn buurvrouw die fijn thee of koffie voor me inschenkt als ik tijdens de training een ‘onderduik’-adres nodig heb.

 

 

Date up-date

Ik liet de date weten dat ik wil zin had in Grieks eten. Hij wilde dan voor me koken.. bij hem thuis. Ik zei dat ik eerste buitenshuis wilde afspreken. Ik ken hem immers niet.. alleen van de bushalte. Hij vond dat goed. En zou me dan even terug bellen. Geloof mij.. dat gaat niet gebeuren. Jammer van de vakanties.

Intentie

Zullen we afspreken het woord Intentie niet meer te misbruiken. Ik citeer minister Dijsselbloem:

het is onze intentie om ook vanuit de private middelen een bijdrage te laten komen

.
Het ging hier om de twee schilderijen van Rembrandt die, als het aan de Directeur van het Rijksmuseum lag, allebei naar Nederland waren gekomen. Dat is niet gelukt en daarom weigert Pijbes nog met de pet rond te gaan om mee te betalen aan die 80 milhoen euro die de helft van de twee schilderijen hebben gekost.
Intentie is wat anders dan ‘als het lukt’, of ‘hoop’ of ‘zou wel willen’. Intentie is in mijn ogen (oren) een krachtig woord waar alleen nog de atoombom tussen komt. Als het je intentie is dan gaat het gewoon gebeuren… anders was het nooit je bedoeling. Er was geen atoombom nodig om Dijsselbloem twee dagen later het volgende te laten uitspreken:

Ik hecht nog wel aan een bijdrag, maar dat mag ook symbolisch zijn.

Ik gebruik het woord intentie zeer weinig, want ik ben lui en makkelijk. Maar als het nodig is, is het dikke stok achter de deur om mijn wensen kracht bij te brengen.. niemand die daar tussen komt. Ik wil daarom ook niet dat het woord gebruikt woord als het niet echt iemand zijn intentie is.. dan wordt het slap. Het is volgens mij net als met het platgebruikt, uit de mode aan het raken ‘keihard’ … het klinkt zo krachtig.. maar ondertussen.

Een keerpunt II 

En waar heb ik zoal om gevraagd? Nou, in ieder geval niet om slechte ogen met zicht minder dan 10 procent,  een gezichtsveld als een digitale foto met kapotte pixels en een tijd lang en nogal kleurloze wereld. Dat had ik niet eens kunnen verzinnen.

Maar ik heb misschien wel gevraagd om tijd om te ontstressen, tijd om te resetten, tijd om na te denken, tijd om goed te eten, tijd om veel te lezen ( uisteren). En die tijd kreeg ik ruimschoots! De vorm waarin ik het kreeg was schrokkend, ik had zelfs even een moment van paniek.. Maar kan niet anders zeggen dan dat ik een soort van genoten heb van deze tijd. Bovendien heb ik de warmte gevoeld van degene die om me geven. Zijn er mensen waar ik dichter bij ben komen te staan… hoewel ik graag alles zelf oplos en regel, was veel hulp zo welkom dat het me heeft ontroerd.

Als puntje op de i ben ik ook gewoon een ervaring rijker en heb ik het goed kunnen zien enorm leren waarderen… Tja, daar sta je gewoon niet elke dag bij stil!

Neemt niet weg dat ik enorm uitkijk naar de dag dat ik alles weer normaal kan zien. Heel soms heb ik kort even een beeld van hoe de wereld er eigenlijk uit hoort te zien.. althans..  hoe het door mijn ogen eruit zag. Meestal komt dat als ik bijna in slaap val. Dan zie ik bv plotseling mijn keuken voor me, heel scherp en met de kleuren zoals het hoort. Dat kan me wel even verdrietig maken. Net als wanneer ik nog met grote regelmaat wakker word en hoop dat mijn beeld weer normaal is. Als dat blijkt niet zo te zijn.. heb ik eigenlijk geen zin om op te staan. En mijn god, wat zou ik graag weer willen kunnen fietsen.

Maar al met al, mag ik gewoon niet klagen en omarm ik de positieve dingen die hier uit gekomen zijn. En het is mijn intentie om met open armen al het positieve wat uit de verliezen komen, te ontvangen.

Een keerpunt!

8 september 2015.. Ik ben mijn baan kwijt! Ik kan wel een aantal dingen noemen die ik het afgelopen jaar of zo kwijt ben geraakt: mijn zicht, mijn baan, en de man die een gedeelte van mijn hart had gestolen (em was ik al even kwijt, maar inmiddels ook geaccepteerd). Daarnaast herinner ik me ook dat ik jankend in het dierenasiel zat met Tommie, de hartelijke, lieve, grote knuffelkat, omdat ik met geen mogelijkheid het sproeien wat hij deed in huis, heb kunnen afleren. En dan mijn tallie.. Die ben ik ook kwijt. Wou dat ik hetzelfde over de kilo’s kon zeggen! Maar dat rijmt natuurlijk niet met mijn kwijtgeraakte taille.

Zijn dan al mijn gebeden gehoord?  Gebeden? Ik heb het boek Een ongewoon gesprek met god gelezen (lees: geluisterd) vlak nadat mijn zicht verdween. Dat boek geeft mij wat logische verklaringen op een aantal dingen in het leven, zonder dat je perse in god moet geloven zoals de kerk het voorschrijft. Wel denk ik dat.je in het leven krijgt waar je om vraagt…..