Een keerpunt II 

En waar heb ik zoal om gevraagd? Nou, in ieder geval niet om slechte ogen met zicht minder dan 10 procent,  een gezichtsveld als een digitale foto met kapotte pixels en een tijd lang en nogal kleurloze wereld. Dat had ik niet eens kunnen verzinnen.

Maar ik heb misschien wel gevraagd om tijd om te ontstressen, tijd om te resetten, tijd om na te denken, tijd om goed te eten, tijd om veel te lezen ( uisteren). En die tijd kreeg ik ruimschoots! De vorm waarin ik het kreeg was schrokkend, ik had zelfs even een moment van paniek.. Maar kan niet anders zeggen dan dat ik een soort van genoten heb van deze tijd. Bovendien heb ik de warmte gevoeld van degene die om me geven. Zijn er mensen waar ik dichter bij ben komen te staan… hoewel ik graag alles zelf oplos en regel, was veel hulp zo welkom dat het me heeft ontroerd.

Als puntje op de i ben ik ook gewoon een ervaring rijker en heb ik het goed kunnen zien enorm leren waarderen… Tja, daar sta je gewoon niet elke dag bij stil!

Neemt niet weg dat ik enorm uitkijk naar de dag dat ik alles weer normaal kan zien. Heel soms heb ik kort even een beeld van hoe de wereld er eigenlijk uit hoort te zien.. althans..  hoe het door mijn ogen eruit zag. Meestal komt dat als ik bijna in slaap val. Dan zie ik bv plotseling mijn keuken voor me, heel scherp en met de kleuren zoals het hoort. Dat kan me wel even verdrietig maken. Net als wanneer ik nog met grote regelmaat wakker word en hoop dat mijn beeld weer normaal is. Als dat blijkt niet zo te zijn.. heb ik eigenlijk geen zin om op te staan. En mijn god, wat zou ik graag weer willen kunnen fietsen.

Maar al met al, mag ik gewoon niet klagen en omarm ik de positieve dingen die hier uit gekomen zijn. En het is mijn intentie om met open armen al het positieve wat uit de verliezen komen, te ontvangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.