Feestje

IMG_1048

 

Ik wist waar ik aan begonnen was… althans.. wist ik dat wel? Ik wist dat Mia moeilijk alleen kon zijn, maar ik was meer dan bereid om het voor elkaar te krijgen dat ik op een dag het huis voor een aantal uren kon verlaten zonder dat mijn huis werd gesloopt en dan ook nog steeds in goede harmonie met mijn buren leven. Het valt niet mee. En het valt ook niet mee tegen mensen te moeten zeggen dat je niet zomaar weg kunt… omdat je een hond hebt. Heb me meer dan eens schuldig gevoeld. Ik kan voor mezelf wel uitleggen dat ik deze keuze heb gemaakt.. maar voor anderen is dat lastiger. Daarbij wordt je wereld gewoon ook even wat kleiner. Alle lof aan Mia.. ze gaat overal mee naar toe en is nooit lastig, maar even naar verjaardag, shopping o.i.d., dat gaat dus niet zomaar. Ik heb wel wat oppas achter de hand, maar daar wil je niet al te vaak ‘misbruik’ van maken. De oppas waar ik wel misbruik van maak, betaal ik voor, dus die is ook niet onuitputtelijk.

Snel bleek Mia ook echt besloten te hebben dat wij onafscheidelijk zouden zijn. Geen enkele reden om gescheiden de deur uit te gaan. Sterker nog.. in het begin geen enkele reden om gescheiden naar de wc te gaan.. of naar de keuken of waar dan ook naar toe. Wij zouden, als het aan haar lag, gewoon lekker samen zijn. En ja.. ik ben graag samen met haar, heel graag zelfs, maar ik ben ook wel voor een bepaalde mate van zelfstandigheid.

In de laatste maanden van 2015 leek het niet echt op te schieten. We bereikten een half uur.. maar het was in half uur in onrust en met gejank. Ik kon dus net aan boodschappen halen, maar als ik bij thuiskomst het opgenomen filmpje terugkeek was ik zwaar teleurgesteld toen ik merkte dat ze veel het gejankt.. als een wolf. Niet zo fijn voor mijn buren dus. De kerst naderde en de tijd ervoor was een beetje onrustig, mede door mijn onrust over de reis (lees: Mia d’r reis), maar ook omdat ik haar best vaak bij iemand anders achter liet. Ik wilde haar dus ook niet te vaak alleen laten. Dag training.. begon bijna aan het idee te wennen, dat we echt onafscheidelijk zouden moeten zijn.

In de loop van de kerst kwam ik in gesprek met een Deense blogster, die ik al langer volg. Zij heeft, bleek, in dezelfde situatie gezeten. Tijdens haar werkeloosheid is haar hondje zo gewend geraakt aan dat ze thuis is, dat hij niet meer alleen wilde zijn.,, tot haar frustratie en verdriet. Ik wist helemaal niet dat dat speelde, tot dat ze op een dag een blog plaatste waarin ze een klein feestje vierde omdat ze Dexter nu bijna zover had dat hij een dag alleen kon zijn.. ook wel handig, want de schrijfster had inmiddels een nieuwe baan. Het stukje wat ze over het gevecht schreef sprak me zo aan… echt een lotgenoot. Iemand die tegen diezelfde problemen aan liep en die het ook moeilijk vond het aan de buitenwereld uit te leggen.  Zo dus, ontstond er een beetje contact en kreeg ik weer moed. Zij had gebruik gemaakt van Zylkene, een kalmerende middel. Homeopathisch en niet schadelijk. En ze heeft hier en daar wel wat tips voor me. Maar het aller belangrijkste.. ze gaf me hoop dat het kon.

Daarnaast kreeg ik contact met de eigenaar van de zus van Mia. Zij had ook dezelfde problemen, maar kon inmiddels 2.5 uur van huis. Ook daar put ik hoop uit en ook van haar kreeg ik fijne tips.

EN NU VIEREN WIJ ONS EERSTE FEESTJE. GISTER IS MIA 1 UR ALLEEN GEWEEST. ZONDER GEJANK en ik verdenk haar er zelfs van dat ze heel even heeft liggen slapen. En een uur is niet veel, ik weet het, maar het is zo een punt waar we voor hebben gevochten en als 1 uur kan.. kan binnenkort 2 uur ook. Daar ben ik van overtuigd. Dus we gaan stug door.. met behulp van Zylkene, speeltjes,  een aangeschafte camera zodat ik haar buiten de deur kan volgen (nix recht op privacy hier) en mijn buurvrouw die fijn thee of koffie voor me inschenkt als ik tijdens de training een ‘onderduik’-adres nodig heb.